بنوشت

یادداشت های کمال فراهانی

نقد هسته ای

۱۸ اسفند ۱۳۸۴ در دسته دسته‌بندی نشده

توفیق اجباری بود که امسال مراسم اسکار را ببینم. مسلما بعد از انتخاب بهترین فیلم، اولین اقدام download فیلم است که حسین زحمتش را کشید. بعد از یک میدترم خوب و کنفرانس مایکروسافت تنها چیزی که تکمیل کننده حلقه مفقوده یک روز خوب است، دیدن یک فیلم سه اسکاری یا همان Crash است. نقدی کوتاه بر فیلم دارم که شاید مضحک و حتی مسخره باشد ولی ذهن معلول بنده توانی بشتر از این ندارد. کسانی که فیلم را دیده اند حتما بر این حقیقت معترفند که داستان فیلم و نحوه روایت آن و درهم پیچیدگی شخصیت ها همگی از عوامل موفقیت این فیلم بوده اند. در یک لایه کاراکترها با پیش قضاوت های خود اعمال ضد و نقیض می کنند ولی در نهایت جنبه های انسانی آنها تماشاگر را تحت الشعاع قرار می دهد. شاید بتوان تنها افراد بد فیلم را پلیس جوان و خانم دکتر سیاه پوست دانست. تصویری که از آمریکا بعد از ۱۱ سپتامبر در اذهان عمومی مردم آمریکا و جهان به وجود آمده بود، کشوری نا امن با مردمانی نژاد پرست است. شاید خیلی بی رحمانه و سریع نتیجه گیری می کنم ولی این فیلم را تلاشی می بینم برای نشان دادن امنیت نسبی که در کنار همه مسایل نژادپرستی و … در آمریکا وجود دارد. شاید بتوان اینگونه گفت که هالیود قصد تثبیت اوضاع آشفته ایالت متحده را در اذهان عمومی دارد. به عقیده من این فیلم گام مثبتی است در جهت نشان دادن اینکه آمریکا با اینکه دست به گریبان مسایل زیادی شده است و امنیت و آرامش از آن گرفته شده است، ولی هنوز برای تعداد زیادی از مردم می تواند محل آرامش، دوست داشتن و احساس امنیت داشتن باشد. هر چند که واقعیت های حاکم بر جامعه آمریکا به گونه ای تصویر شده که شاید واقع گرایانه به نظر بیاید ولی در نهایت با وجود همه مسایل پیش آمده پایان فیلم تا حد زیادی خوشایند است و در پس زمینه ذهن تصویر خوبی از این هرج و مرج به تصویر کشیده شده باقی می ماند.

نوشتن نظر