یادداشت های کمال فراهانی

زندگی دکمه بازگشت ندارد.

در ایران: استفاده شده در تیزر تلویزیونی دیجیتال هندی کم سونی.

در کانادا: استفاده در پوستر تبلیغاتی کاندوم. 

این ماه در غول آبی، رویدادهای متعددی به جمع آوری اعانه اختصاص پیدا کرده است. از بازی کردن با فوتبال دستی، پلی استیشن سه، نینتندو وی(Wi)، خوردن سمبوسه، شیرینی جاتی، بازی والیبال، فوتبال و فروش  تی شرت و قص علی هذا. اما تی شرت جالبی را دیدم که تصور کردم آوردن نوشته اش در اینجا خالی از لطف نباشد و موجبات اندکی سرگرمی باشد. به خصوص در یکشنبه زیبایی مثل امشب.  آن اینکه:

در تمام دنیا فقط و فقط 10 نوع انسان وجود دارد. آنهایی که باینری می فهمند و آنهایی که باینری نمی فهمند.

جه نیکو گفت سهراب که ”جشمها را باید شست. جور دیگر باید دید.”

بالاخره بعد از مدتها هری پاتر را تمام کردم. دلیل طولانی شدن کتاب آخر هم این بود که نسخه چاپی برای مدتی در دسترس نبود و از روی دستیار دیجیتال وفادار می خواندم که البته بسیار تجربه نیکی بود تا اینکه یک روز به دلیل یک خطای نابخشودنی مجبور به فرمتش شدم و چون حوصله بوت در ویندوز را نداشتم از منتقل کردن دوباره منصرف شده بودم. بالاخره چند روز پیش به مدد استارباکس تمامش کردم و کتاب پر سر و صدا و زیبای خالد حسینی را شروع کرده ام که الحق قلمش را هم دوست دارم.

کار یا تفریح؟

  و اما در مزیت ایرانی بودن یکی اینکه برای پرزنتیشن دمویی که تنها در یک روز 18 ساعت بدون وقفه برایش کار کرده ای و تحسین جماعتی مدیر و وایس پرزیدنت را برانگیخته ای و حتی از یکی از آنها کارت هدیه گرفته ای، شخص دیگری را مامور می کنند و تو می مانی در تورنتو و حضرت ایشان در لاس وگاس در هتل چهارستاره و حق ماموریت و لذت دیدار از شهر گناه که اوصافش را از نیما شنیده بودیم و مترصد فرصتی برای زیارت. تصور می کردم عوض کردن اجباری تیمم به دلیل ایرانی بودنم آخرین و بدترین بلایی است که برای یک دانشجوی ایرانی که در کمپانی آمریکایی کار می کند، متصور است ولی سوختن ماتحمان را برای این یکی پیش بینی نکرده بودیم.  علی ای حال خدا را سپاس گزاریم برای همین خط ضعیف اینترنت- که در ویندوز حداکثری است که می توان دسترسی داشت- که در فضای آرامش بخش استارباکس، که بوی قهوه تازه، مشام را نوازش می دهد، اینترنت را در لپ تاپ زخمت کار من، زنده می کند. چه بسا که چفت و بست دار ترین وایرلس را می توان در حد اکثر 5 دقیقه در LINUX به زانو در آورد.   خداوند LINUX را همواره زنده نگه دارد که داشتنش موجبات آرامش روان است و قدرت دهنده ضعیفان.

چه چیزی انگیزه به روز کردن وبلاگ را در ساعت 3:51 بامداد می دهد؟ اینکه 18 ساعت پشت سر هم و تنها با 20 دقیقه استراحت، کار کرده باشی تا قرارداد چند صد میلیونی محل کارت با بانک طرف قراداد در پی دموی تو تمدید و چند ده میلیون دلار اضافه شود. اما آنچه باعث اجازه مرخصی برای رفتن به خانه و استراحت شده است. همان تمام شدن کاری یک هفته ای در دو روز است. وگر نه تا 3 بعد از ظهر روز بعد که باید با 4 وایس پرزدیدنت و 3 مدیر کله گنده جلسه داشتی، آنقدر باید این چندین هزار خط کد گیچ کننده را هم می زدی و سرت را به دیوار می کوبیدی تا بالاخره کار می کرد. از ته قلب دعا می کنم که خدا برنامه نویسان بی سواد را با سوفیا لورن و پاریس هیلتون محشور کند.

شب گذشته تورنتو بیدار بود. دوستداران هنرهای معاصر و به طور کلی هنر از 7 شب تا 7 صبح در 3 منطقه تورنتو در Down Town شاهد برپایی بیش از 195 رویداد هنری بودند. پس از مراجعت از منزل یکی از دوستان دوربین Rebel XTI را که در یک حراجی با قیمت بسیار بسیار مقطوعی خریده بودم به دوش انداخته و راهی یانگ و بلور شدم تا 7 ساعت هیجان هنری را تجربه کنم. جمعیت انبوه در ابتدای این تقاطع اصلی، نوید استقبال گسترده مردم هنرپرور!!! تورنتو بود. Scotiabank که اسپانسر این رویداد هنری فوق العاده بود الحق و الانصاف به خوبی از عهده برنامه ریزی چنین کار گسترده ای برآمده بود. یانگ و یورکویل که در حقیقت از مهمترین مناطق متمولین تورنتو است – معادل خیابان پنجم نیویورک می توان محسوبش کرد- در انبوه جمعیت هنر دوست، چهره ای کاملا متفاوت به خود گرفته بود. Starbucks و Second cup برخلاف روزهای عادی باز بودند و صف های نسبتا طولانی حاصل از هوای نیمچه سرد تورنتو در آنها به چشم می خورد. رستوران ها و بارها از جمعیت پر و خالی می شدند. در گوشه گوشه خیابان گروه های موسیقی با اجراهای عالی خود مردم را به همراهی با خود فرا می خواندند. بعضی با همنوایی و برخی دیگر دست بر شانه معشوق با معشوقه به رقص و طرب مشغول بودند. گویی در دنیا هیچ چیز دیگری نمی گذرد از یکی از ده ها مرکزی که دفترچه راهنمای این رویداد عرضه می کرد، دفترچه ای گرفتم و مسیری را برای بازدید حداکثری از همه رویدادها در ذهنم ترسیم کردم. گالری های نقاشی، بعضا با آثاری حیرت آور مدتها من را میخ کوب می کردند و چنان می نمود که گویی هیچ گاه قادر به جدا شدن از روح زنده آن نخواهم بود. یکی از این نقاشان، صحنه های آشنایی را از DownTown چنان نقاشی کرده بود که از فاصله 2 متری جزییات زیادی را در خود داشت ولی نزدیک تر که می شدی ساده بودن طرح و نبود جزییات را آشکار می کرد. در دانشگاه تورنتو هم کمپ اصلی و یکی از ساختمان ها میزبان هنرمندان بودند. در Hart House قسمتی به رقص باله اختصاص یافت بود که زوج های رومانتیک با آهنگی زیبا دقایقی را زیر نورپردازی عاشقانه به حرکات موزون مشغول بودند و اگر مثل بنده مجرد می بودید، بسته به سن و تیپ، دختر یا خانمی شما را دعوت به رقص می کرد که بنده تنها به عکاسی اکتفا کرده و از انجام هر گونه حرکات موزون در برابر دعوت دختری جوان سرباز زدم.( لعنت بر آدم دروغگو) موزه دیگری بود که در آن نقاشی های بر روی دیوار صرفا سایه بودند ولی دقت نقاش در جزییات سایه چنان بود که تصویری زنده ارایه می داد که تخیل می توانست نقاط تاریک را به گونه ای در ذهن روشن کند که گویا همین است و جز این نیست.

در کمپ دانشگاه تورنتو دختری زیبارو از طایفه فرشتگان که زاده آدمی نمی توانست باشد از من سوالی در مورد محل یکی از رویدادهای هنری کرد که بنده بعد از اظهار بی اطلاعی، دفترچه راهنمایم را در کمال سخاوت به شخص ایشان دادم که از گرفتن آن امتناع کرده و خواستار همراهی بنده شدند و بهانه شان هم نا آشنا بودن به مناطق اطراف. صفحه نقشه را در دفترچه به ایشان نشان دادم و مسیر مبدا تا مقصد را در حال توضیح دادن بودم که سیگاری در آورد و فندک خواست. بعد از عذرخواهی از بابت آتش آرزوی موفقیت کردند و رفتند.(لعنت بر آدم دروغگو) از این قسم برخورد از نوع سوم دوبار دیگر هم پیش آمد که از ذکر جزییات صرف نظر می کنم. قابل توجه حسین پناهی که فکر می کند تنها در جزیره پرنس ادوارد، دختران پیش قدم می شوند. بلور را تا Spadina به صورت مارپیچ طی طریق کرده و از داندس غربی به سمت شرق رهسپار شدم. در جایی دیگر پرده ای سبز قرار داشت که بعد از نزدیک شدن به آن آرتیست مربوطه نوری به مراتب قوی تر از فلاش را به سمت پرده آزاد می کرد که در نتیجه آن سایه شخصی که جلوی پرده قرار داشت، تا مدتی بر دیوار باقی می ماند . هر کسی هم که داوطلب این کار بود نزدیک پرده می شد و شاهکار هنری دسته جمعی یا تنهایی خود را اجرا می کرد. به میدان داندس رسیدم و مشغول دیدن عکس های گرفته شده بر روی ال سی دی دو و نیم اینچی بودم که دو پسر جوان ناگهات سبز شدند و بنای صحبت در مورد آنچه دیده بودند کردند. دانشجوی فلسفه دانشگاه تورنتو بودند و دیدگاه جالبی در مورد رویدادهای مختلف داشتند. بعد از گپ و گفتی به نسبت طولانی از حضرات خداحافظی کردیم و راهی کوینز شدیم تا منطقه آخر از مناطق سه گانه را بازدید کرده و راهی خانه شویم. عقربه های ساعت 4 صبح را نشان می داد ولی جمعیت حاضر در خیابان حس ساعت 8 صبح را می داد. تورنتو زنده بود و نفس کشیدنش در ساعت های آغازین بامداد هیجان زده ام می کرد. گالری های مختلفی را در کوینز از لحاظ گذراندیم و سرمست بودیم از این همه زیبایی. Coffe Latte خانگی در یکی از گالری های داندس غربی تعبیه کرده بودم که طعمی بس نیکو داشت و ترکیبش با هیجان حاصل از دیدن این همه آثار هنری و عکس های متوالی که گرفته می شد به کلی خواب را به امری غریب و بی دلیل بدل کرده بود. در یکی از تجمعات، بندی(Band) مشغول زدن گیتار و رقص بودند که جمعیت زیادی دور آن نبودند. در یکی از صندلی های خالی نشستم و به تماشای رقص تماشاگران بودم که یکی از آنها تقاضای آهنگی کرد. بعد از توضیح یکی از افراد بند مبنی بر اینکه لیریک این آهنگ را بلد نیستند، پسری جوان بطری نیمه خالی آب جویش را در شلوارش گذاشت و در حالی که تلو تلو می خورد راهش را از میان جمعیت باز کرد و داوطلب خواندن شعر شد. رییس بند هم قبول کردن و هنوز مدت کمی نگذشته بود که گویا ملودی آهنگ خواننده جوان را کمی ناراحت کرد. آهنگ را متوقف و تقاضای گیتاری کرد. گیتاری به او دادند و آهنگ را از اول نواختند. همینقدر بگویم که 20 دقیقه بعد که من آنجا را ترک کردم چنان تجمعی دور این بند جمع شده بودند که گذر از میانشان غیر ممکن بود. پسر جوان مست، چنان هنرمندانه گیتار می زد و می خواند که پیر و جوان را در ساعت 5 صبح به هیجان در آورده بود. حوالی ساعت شش و نیم راه خانه را در پیش گرفتم و سر مست و شادان تا بعد از ظهر خوابیدم

5 ماهی است که درس و دانشگاه را بوسیده و کنار گذاشته و برای Internship یا همان کارآموزی خودمان پس از چندین مصاحبه موفق و غیر موفق در IBM Toronto Labبه عنوان Developer در خدمت جامعه جهانی هستیم. خاطرات ترم قبل را که در ذهنم مرور می کنم، اضطرابی در معده ام جان می گیرد و پس از مقادیری احساس شعف و هیجان، جایی در روده می میرد. هنوز در شگفتم که چگونه 5 عدد درس سال دوم، یک عدد کرس سال 4، 5 ساعت TA و 15 ساعت RA را بدوا قبول کردم و مهمتر از همه انجام دادم. هر چند همخوانه ای های عزیزم در کم آوردن بنده شرط بسته بودند ولی علاوه بر دماغ، دچار سوختگی حاد درجه سه در نقاط دیگری نیز شدند که امیر زرین بال هماره می گفت: “کافر همه را به کیش خود پندارد”. زمانی که هنوز جوهر قراردادم با IBM خشک نشده بود ایمیلی از مایکروسافت دریافت کردم برای مصاحبه در سیاتل. پس از مشورت با اداره CO-OP دانشگاه چنان مرا از قبول هر مصاحبه ای برحذر داشتند که لقای مایکروسافت را با دلی سوخته و قلبی ناراحت به عطایش بخشیدم ولی هنوز سفر مفتی به سیاتل و اقامت سه روزه در هتل 4 ستاره به دلم مانده است.

و اما لب عزیز ما در IBM . تشکیل شده از 4 ساختمان 4 طبقه به نامهای A, B, C and D که همگی در تمام طبقات از طریق راهروهایی به هم متصل هستند. راهروی X ساختمان A را به B متصل می کند و راهروی Y و Z هم متعاقبا قابل حدس خواهند بود. در A1 که اشاره به طبقه اول ساختمان A دارد کافه تریای نه چندان دلچسب لب، هر روزه 5-6 نوع غذا را سرو می کنند که برعکس تریای گوگل مجانی نیست. در X1 تیم هورتونزی موجود می باشد که برخلاف قهوه مجانی که جابه جا در ساختمان موجود می باشد بسیار پر رونق است. هر چند ذایقه حساس بنده طعم قهوه نامطبوعش را نمی پسندد ولی موکایش (Mocha) را قابل تحمل یافته ام. در تاریخچه این تیم هورتونز آمده که به درخواست مکرر کارکنان تاسیس شده که بسی قابل تامل است.در D1 هم سالن ورزشی بدنسازی نسبتا کاملی وجود دارد که بنده در 4 ماه گذشته مشغول ساختن عضله و آب کردن شکم بزرگم زیر نظر مربی بوده ام که البته همگی برای کارمندان مجانی می باشد. درست روبه روی جیم محلی است که صبح ها تا ساعت 10 می توان انواع واقسام املت ها را با وسواس زیاد سفارش داد. قابل توجه پدر عزیز که هش براون به طور مداوم در این مکان سرو می شود و ناخوداگاه یاد حضرت عالی و علاقه وافر شما به آن می افتم. منفورترین آدم های محل کار بنده به زعم بنده و خیل زیاد همکاران، security می باشد که گاهی اوقات حتی در صورت نیاز مبرم به آنها حتی الامکان تلاش می شود تا مشکلت را بدون مراجعت به آنها را حل و فصل کنی.
و اما طبقه مورد علاقه بنده در تمام لب، دوم می باشد. چند عدد میز پینگ پونگ و بیلیارد در X2 and Y2 and Z2 قرار دارند تا زمانی که بهره وری در حد مناسبی نیست و یا نیاز به استراحت فکری هست قابل استفاده باشند. چندین عدد کامپیوتر هم برای بازی های چند نفره وجود دارند که بازی های محبوبی مثل Unreal Tournament و غیره در آن نصب شده اند. نکته قابل توجه هم اینکه در رقابت های Double پینگ پونگ، من و یکی از دوستان مقام قهرمانی را به راحتی از آن خود کردیم.
درست در کنار A1 زمین والیبال ساحلی وجود دارد که تیم ما پس از 5 برد و 3 باخت در Play off جام قهرمانی را تنها به دلیل یک قانون احمقانه از دست دادیم. آنهم اینکه از 6 نفری که در هر تیم هستند 2 نفر باید دختر باشند. بدتر از همه هم اینکه دختر مصری تیم ما با موهای بلوند و چشمان سبز بسیار زیباتر از آنی بود که کسی در تیم به او چیزی بگوید. سرکار علیه، علی رغم اینکه بسیار باهوش بودند در پی آموزش های مکرر بنده برای زدن سرویس، کماکان ساز خودشان را می زدند و دایما به حریف امتیاز می دادند. جدا که زیبایی در غرب برای بانوان مصونیت می آورد. یک عدد زمین بسکتبال که البته در آن فوتبال هم بازی می شود در پارکینگ پشتی لب موجود می باشد که البته برای رسیدن از آن از روی پلی باید گذشت که در زیر آن تقریبا طبیعت نیمه بکری وجود دارد.
نکته دیگر اینکه اصولا در IBM تنها مهم اینست که وظیفه ی محوله را در مدت معقولی به پایان ببری. بدان معنی که زمان خروج و ورودت ثبت نمی شود و ساعت خاصی برای حضور در سر کار وجود ندارد. حتی امکان کار کردن در خانه با لپ تاپی که در اختیارت قرار می دهند هم وجود دارد که البته شمار لپ تاپهای من را به سه عدد افزایش داده.(پز لپ تاپ) چه بسیار روزهایی که من ساعت 11 سر کار رفته ام و همینطور روزهایی که ساعت 9 آنجا را ترک کرده ام. نیک در یادم مانده است که لپ تاپی که به من دادند بسیار قدیمی بود و من شکسته بودن قسمتی از آن را که مربوط به قفل می باشد را بهانه کرده و با تاکید بر حساسیت اطلاعات ارزشمندی که در آن وجود دارد – که در صورت به سرقت رفتن توسط دشمن یا همان اوراکل، هزینه جبران ناپذیری را تحمیل خواهد کرد- لپ تاپی بسیار نیکو گرفتم که در یکی از میتینگهایم رییس محترم را شگفت زده کرد که چگونه یا یک اینترن چنین سخاوتمند بوده اند و بنده اشاره ای داشتم به تاثیر ادبیات با نفوذم. البته رزولوشن 1600 در 1200 این لپ تاپ بسی بیشتر از واید سکرین رییس مربوطه است که کمی برای شخص شخیص ایشان حسرت بر انگیز بود. در روزهای اولی که به تیم ایشان رفته بودم پارتی در خانه اش برپا بود و به فیض رسیدیم از دستپخت همسرشان که chef هستند و درسش را خوانده اند و در حیاط منزلشان بسی گفتیم و شنیدیم و در بیسمنت خانه اشان نینتندو وی بازی کردیم و بالاتفاق در بازی بکس همه را ناک اوت کردند. از قضا تولد 42 سالگیشون هم بود فلذا دوستان کیکی تعبیه کرده بودند که به همراه قهوه خانگی ایشان صرف شد که هنوز بعد از 4 ماه عطر دلپذیرش در شامه نه چندان تیز من بسان خاطره ای زنده مانده است. دانه های قهوه درجه یک کلمبایی را در دستگاه مخصوصی خرد کرد و بعد از نیم ساعت عملیات و گزارش وضعیت در هر مرحله و استشمام، محصول قهوه آماده شده را تحویل دادند. ذایقه من قهوه تلخ را یارای تحمل ندارد اما آن قهوه را تلخ خوردم و کیک شکلاتی فوق العاده را که شخص ابتیاع کننده در شان ایشان خریده بود به انضمام قهوه کذا پس از مزه مزه زیاد و لذت وافر به معده سپردیم تا قدر بشناسد زحمات متحمل شده را. همسر ایشان این نکته را اضافه کردند که قهوه ای که شوهرش صبح ها سر کار می نوشد را هر روز خودش آماده می کند. بسیار خوشمان آمد از همفکری در مورد نامطبوع بودن قهوه تیم هورتونز.
طبقه سوم غیر از Pizza Pizza و چند عدد صندلی در کنار پنجره نکته خاص دیگری ندارد. طبقه چهار نیز در X and Y and Z که لینک نام دارند، مایکرویوهایی قرار دارد تا کسانی که از خانه غذا می آورند از آن استفاده کنند.همچنین در لینک های طبقه 4 مبلمان با تزیینات انگلیسی با مجلات متعدد، آبشاری مصنوعی با تخت هایی برای خواب و جایی برای نشستن موجود می باشد که در زمانی که به دنبال ایده هستید بسیار راه گشا هستند. هرچند به شخصه توالت را بسیار مفید تر یافته ام.
اما معماری فضاهای کاری به شکل معمول کمپانی های نرم افزاری Cubical می باشد که در IBM آن را PWA یا Personal Work Area می نامندش تا تاثیر ناخوشایند اسم کیوبیکال را نداشته باشد.
پانوشت: خرج این پست به دلیل نگارش آن در استارباکس و قهوه های متعدد، کمی زیاد شد ولی آشنایی با شخصیتی متین و دیالوگ های پراکنده بسی ذی قیمت بود.